اگر همه می دانستند چه می سوزاند ،

                                                               زخم زبان دوستانه....               

اگرهمه می دانستند چه دردناک می خراشد دل را،

                                                                 نگاههای ناباورانه....

اگر همه می دانستند چه می خورد روح را ،

                                                                 اشارت تلخ آشیانه........

اگر همه میدانستند چه زنجیرگرانی است برگردن،

                                                                  رفتارنامهربانانه.......

اگر همه می دانستند چه زجری دارد هر لحظه،

                                                                از این حرفها و حرفها و حرفها.....

آنگاه همه هم مانند ما شاید

                                   خاموش می ماندند مرد و مردانه..!!!!!!

من تولد اتاقم را با شمع نيم سوخته جشن گرفتم

و موسيقی اشکهايم را تا آخرين قطعه نواختم

من بی پرستوترين آسمانم..... 

و شما دورترين پرواز بالهای آبی.....و اين شد که....

شبی از پشت يک تنهايی نمناک

شما را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم ....

پس از يک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

شما را از بين گلهايی که در تنهاييم روييد

با حسرت جدا کردم

و تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهاتان دعا کردم....

و احساس کردم پر پرستو ترين آسمانم و قشنگترين بالهای آبی را برای پرواز دارم .....

شمايی که مثل پری قصه ها زيبا و مثل خورشيد خانم گرم و تابان و مثل روح سبز

زندگی با طراوت هستيد...

از همتون ممنونم

امیدوارم با داشتن این وبلاگ از تنهایی بیرون بیام .

به اتاق تنهایی من خوش آمدید.