خدایا ببین...!!!

 امشب آسمان پر از ابر ست...

 امشب چه تنهایم ... من و خدا ....

دستهایم را به پوست تیره ی شب می کشم ...  

  در این هوای سرد و یخ زده ،

 ولی  دستهای خورشید تا ابد گرم ست 

 راه کوتاهی ست ... پر از شاخه های نابودی ... درد ... بغض ... فریاد ...

 و تا مرگ راهی نیست ... 

بر بسترم هیچ نوری نیست ...شب ست و تاریکستان دلتنگی ها ...

تاریکستان مادرها ... که فراموش می شوند

تاریکستان فرزندها ... که نابود می شوند

شاید که خدا لبخند بزند ... 

                                              مثل همیشه ...

می خواهم آهنگ تازه ی تلاطم را آغاز کنم ُ

تا راه کشتی خلیج نشسته ام را

                                            به پهنه دریا ُ باز کنم .

می خواهم شمع لاله ی بلورین جانم را برافروزم

تا از دره های تاریک وهم و وحشت ُ

                                               به سلامت عبور کنم.

می خواهم رخوت و سکوت سده ها را

از ذهن گرد گرفته ی خویش ُ

از باور همسفرانم ُ دور کنم.

می خواهم بلندترین اوایم را

به دورترین آفاق و افلاک برسانم

که ...هان بنگرید ...

من شکوه شادمانه آفرینشم ....

من خدایگان زمینم .

من رها شده انسانم.....