آن روزها رفتند
آن روزها مثل نباتاتي که در خورشيد ميپوسند
از تابش خورشيد، پوسيدند
و گم شدند آن کوچه هاي گيج از عطر اقاقي ها
در ازدحام پر هياهوي خيابانهاي بي برگشت .
و دختري که گونه هايش را
با برگهاي شمعداني رنگ مي زد ، آه
اکنون زني تنهاست

و به گلهاي فرو خفته به دامان سكوت

من به يك كوچه گيج ....گيج از عطر اقاقي ها مي انديشم

و به يك زمزمه عابر مست كه ز تنهايي خود نا شاد است

من به دلتنگي شبهاي ملول و تهي ماندن خود از شادي

باز مي انديشم ......باز مي انديشم

ذهنم از خاطره ها سر شار است

و فرود آمدن معجزه در هستي من

مثل خوشبختي من دورترين حادثه است!

من به خوشبختي ماهيها مي انديشم

كه در آن وسعت آبي با هم باز هم همراهند

من به يك خانه مي انديشم ..يك خانه دور

كه در آن فانوسي مي سوزد

و در آن جاي تو مانده است تهي

و به گلهاي فراموشي آن گلدان مي انديشم

که ز بي آبي پژمرده شدند!

من به تنهايي خويش و به تنهايي باغ و به يك معجزه مي انديشم.......

هر چند که دیگه نیستی ولی یادت هست............

تقدیم به گل خوشبوی زندگیم

تا تو با منی زمانه با من است

بخت و کام جاودانه با من است

تو بهار دلکشی و من چو باغ

شور و شوق صد جوانه با من است

یاد دلنشینت ای امید جان

هر کجا روم... روانه با من است

ناز نوشخند صبح اگر تو را است

شور گریه شبانه با من است

ای گل قشنگم تا تو هستی

 رقص و مستی و ترانه با من است

محمد رضا جان تولدت مبارک