زندگی مرا اموخت :

در خود فرو بردن را همچون خاک...

  اموخت صبور بودن را چون سنگ...

اموخت مهر ورزیدن را چون باران...

 من اموختم که در سکوت لاجوردی دریا چشمانم ..

غمها را  زیر امواج و طغیانها بپوشانم .

اموختم انچه را میاموزم همچون باد از دست ندهم...

 اموختم ظلم را با سپاس!!!

 زجر را با صبر!!!

 سخن را با سکوت!!!

 نگاه را با پوشش !!!

و تنفر را با مهر پاسخ گویم!!!

 اموختم همیشه شرمنده کردن را !!!

و همه شرمنده خواهند بود تا ابد زیرا:

 دختری با وسعت اسمان ...

بر همه اهسته شورید بی جوابی

که خاطری ازرده گردد...