نه اميدي كه بر آن خوش كنم دل

نه پيغامي نه پيك آشنايي

نه در چشمي نگاه فتنه سازي

نه آهنگ پر از موج صدايي

ز شهر نور و عشق و درد و ظلمت

سحر گاهي زني دامن كشان رفت

كجا كس در قفايش اشك غم ريخت

كجا كس با زبانش آشنا بود

ندانستند اين بيگانه مردم

كه بانگ او طنين ناله ها بود

به چشمي خيره شد شايد بيايد

نهانگاه اميد و آرزو را

دریغا آن دو چشم آتش افروز

به دامان گناه افكند او را

به او جز از هوس چيزي نگفتند

در او جز جلوه ظاهر نديدند

به هر جا رفت در گوشش سرودند

كه زن را بهر عشرت آفريدند

چرا اميد بر عشقي عبث بست؟

چرا در بستر آغوش او خفت؟

چرا راز دل ديوانه اش را

به گوش عاشقي بيگانه خو گفت؟

چرا؟...او شبنم پاكيزه اي بود

كه در دام گل خورشيد افتاد

سحر گاهي چو خورشيدش بر آمد

به كام تشنه اش لغزيد و جان داد

كنون ااين او...و اين خاموشي سرد

نه پيغامي نه پيك آشنايي

نه در چشمي نگاه فتنه سازي

نه آهنگ پر از موج صدايي.............