می خواهم آهنگ تازه ی تلاطم را آغاز کنم ُ

تا راه کشتی خلیج نشسته ام را

                                            به پهنه دریا ُ باز کنم .

می خواهم شمع لاله ی بلورین جانم را برافروزم

تا از دره های تاریک وهم و وحشت ُ

                                               به سلامت عبور کنم.

می خواهم رخوت و سکوت سده ها را

از ذهن گرد گرفته ی خویش ُ

از باور همسفرانم ُ دور کنم.

می خواهم بلندترین اوایم را

به دورترین آفاق و افلاک برسانم

که ...هان بنگرید ...

من شکوه شادمانه آفرینشم ....

من خدایگان زمینم .

من رها شده انسانم.....